Work Text:
“ฮิลล์ คุณเคยเลิกงานบ้างมั้ย” นาตาชาที่รั้งท้ายรอทุกคนที่มาประชุมออกจากห้องทำงานของรองผู้อำนวยการชีลด์ เพื่อถามคำถามนี้กับเขา
“งานของฉันมันไม่มีเวลาเลิกงานหรอกโรมานอฟฟ์” เขาตอบ
จากคำถามที่ถามไป งานของรองผู้อำนวยการก็ดูจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ขนาด ฟิล โคลสัน ยังเอ่ยปากบ่นกับทั้งบาร์ตันและโรมานอฟฟ์ว่าพักนี้ไม่เห็นหน้ามาเรียสักเท่าไหร่ บาร์ตันก็บอกว่าอาจจะเป็นช่วงพายุงานเข้า แถมพอจะเข้าไปหา ก็โดนไล่ออกมาตลอด หนุ่มๆ ทั้งสองคนก็เลยเลี่ยงที่จะแว๊บเข้าไปหาอีกฝ่าย
แต่สำหรับนาตาชา เธอมองกลับไม่คิดแบบนั้น …
“ฮิลล์ คุณนอนครั้งล่าสุดเมื่อไหร่” นาตาชาถามขึ้น หลังจากประชุมเสร็จ
“ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องมากังวลสักหน่อย โรมานอฟฟ์” เขาตอบ แต่เมื่อนาตาชาได้ยินคำตอบ ก็ถอนหายใจหนักๆ และส่งเสียงหงุดหงิดออกมา “มีอะไร”
“มาเรีย”
“นาตาชา” มาเรียเงยหน้าหันมาหานาตาชาที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม
“มาร์ชา” นาตาชาเดินอ้อมโต๊ะไปหามาเรีย แล้วหมุนเก้าอี้ให้หันออกจากจอคอมพิวเตอร์ “ทำไมคุณดื้อแบบนี้”
“ถามในฐานะอะไร”
“ไม่ได้ถาม แต่บ่น” นาตาชาบอก ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “มาร์ชา ลุกมานี่” นาตาชาจูงมืออีกฝ่ายให้ลุกจากเก้าอี้
“โนๆๆ หยุดเดี๋ยวนี้ ไม่ลุก”
“ถ้าคุณไม่ลุกภายในสองนาที บอกได้เลยว่าฉันจะไปเฉ่งนิคแน่นอน ถ้าเขาจะหายหัวไปแล้วคุณจะนั่งทำงานอยู่ที่เดิมเป็นสัปดาห์แบบนี้”
“เฮ้ๆ หยุดเลย” ในที่สุด มาเรียก็ยอมลุกจากเก้าอี้
“วันนี้วันศุกร์ ฮิลล์ ได้โปรดออกจากห้องทำงาน แล้วออกไปข้างนอกกับฉันเถอะ” นาตาชาบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “อย่างน้อยไปดูหนังแล้วก็กลับบ้านนอนกัน”
กว่ามาเรีย ฮิลล์ จะยอมออกจากห้องทำงาน ก็ใช้เวลากว่าสามสัปดาห์ เขาใช้ชีวิตอยู่ในนั้น ทั้งอาบน้ำ กินข้าว นอนงีบ แล้วก็ลุกมาทำงานต่อ ถ้านอนไม่หลับก็ไปหมกตัวอยู่ในยิม ออกกำลังกายในช่วงเวลาที่ไม่มีใครจะลุกมาเข้ายิม
ไม่มีใครได้พบหน้ามาเรีย ฮิลล์ นอกจากห้องทำงาน แม้กระทั่งฟิล โคลสัน ที่ว่าสนิทกันมากๆ ก็ยังต้องเข้าไปหาฮิลล์ในห้องทำงาน จนกระทั่งโคลสันมาหานาตาชาในคืนวันหนึ่งหลังจากเธอกลับมาจากภารกิจ และขอให้นาตาชาช่วยลากมาเรียออกจากห้องทำงานบ้าง เพราะหลังจากที่เธอไปทำภารกิจเกือบเดือน ฟิวรี่ก็ต้องไปทำธุระนอกโลก มาเรีย ฮิลล์ จึงต้องรับหน้าที่ทั้งหมด ทั้งรับหน้ากับฝ่ายรัฐบาล ส่งเจ้าหน้าที่ไปทำภารกิจ ตรวจสอบรายงาน ไปจนถึงเข้าประชุมตลอดทั้งวัน มาเรีย ฮิลล์ ก็ไม่ได้โผล่หน้าไปพบใครเลยสักคน โคลสันก็เลยมีแค่นาตาชา โรมานอฟฟ์ คนนี้ ที่จะช่วยได้
นาตาชาลากมาเรียออกมาโรงหนังจนสำเร็จ พวกเขานั่งดูหนังรอมคอมคลาสสิกด้วยกัน สุดท้าย มาเรียก็หลับพิงบ่าของนาตาชาระหว่างอยู่ในโรงหนัง นั่นถือเป็นการนอนหลับในรอบสามสิบหกชั่วโมงของเขาก็ว่าได้
“เฮ้ คุณ หนังจบแล้ว” นาตาชาหันไปจูบกระหม่อมอีกฝ่ายที่นอนพิงอยู่พร้อมกระซิบบอก “ลุกขึ้นเร็ว แล้วกลับไปนอนดีๆ ที่บ้านกัน”
นาตาชาพูดจบ มาเรียก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นอย่างสะลึมสะลือ
“อรุณสวัสดิ์ขี้เซา” นาตาชายิ้มให้ ก่อนจะปัดปอยผมที่ปรกหน้าของอีกฝ่ายออก “หิวมั้ย ไปกินข้าวกัน”
“อือ” มาเรียลุกตามออกไปอย่างว่าง่าย
กว่าจะกลับถึงบ้าน ก็เกือบห้าทุ่ม มาเรียในชุดนอนนั่งอยู่ปลายเตียง ในมือถือหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง นาตาชาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ก็เดินเช็ดผมมานั่งชิดไหล่อีกฝ่าย
“อ่านอะไรอยู่น่ะ” นาตาชาถาม มาเรียเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกฝ่าย
“ของคุณไง อ่านเล่มเก่าจบแล้วเหรอ” มาเรียถาม
“อาหะ อ่านระหว่างเดินทาง แป๊บเดียวก็จบ นี่เล่มใหม่ของคุณ”
“เหรอ ก็ว่า คุ้นๆ” มาเรียบอก
“ง่วงแล้วแน่ๆ ไปนอนเร็ว” นาตาชาบอก เธอลุกขึ้นก่อนจะฉุดให้อีกฝ่ายลุกไปนอนดีๆ ก่อนจะอ้อมไปเตียงอีกฝั่ง “รู้มั้ยว่าคุณดื้อมากนะ”
“ถามในฐานะอะไร” มาเรียถามคำถามเดิม เขานอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
“ถามในฐานะคนที่เป็นห่วงคุณ” นาตาชาบอก “คุณทำคนอื่นเป็นห่วงมากนะรู้มั้ย”
“แล้วคุณห่วงมั้ย” มาเรียถาม
“ถ้าไม่ห่วงแล้วจะมาอยู่ตรงนี้มั้ย” นาตาชายิ้มให้ เธอวางหนังสือไว้ข้างเตียง ก่อนจะเลื่อนตัวลงไปนอนหันหาอีกฝ่าย “ตอนบาร์ตันบอกว่าคุณไม่ออกจากห้องทำงานเลย ฉันก็คิดว่าหมอนั่นมันคงแกล้งแหย่ฉัน แต่พอโคลสันบอก ฉันก็รู้เลยว่าคลินต์ไม่ได้คิดจะแกล้งฉัน แต่เป็นคุณต่างหากที่ทำจริงๆ” เธอเอื้อมมือไปลูบแก้มมาเรีย “ที่รัก คุณโหมงานหนักแบบนี้ไม่ได้นะ” นาตาชาบอก
“ฉันแค่พยายามทำให้ตัวเองไม่ว่าง จะได้ไม่คิดถึงคุณตอนไม่อยู่” มาเรียบอก แม้ว่าตัวเองจะไม่ได้ลืมตาก็ตาม
“แล้วทำได้มั้ย”
“ไม่เลย ฉันคิดถึงคุณตลอดเวลา” มาเรียตอบ นาตาชายิ้มให้ ก่อนจะขยับไปจูบหน้าผากของอีกคน
“นอนซะมาร์ชา ถึงเวลาพักผ่อนของคุณแล้ว”
“กอดได้มั้ย” มาเรียขอ นาตาชาขยับตัวเข้าไปหาและนอนกอดอีกฝ่าย
“ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกัน มาร์ชา”