Work Text:
Drabble: The price we paid.
Summary: หร่วนหลานจู๋มีข้อตกลงลับๆกับหลีตงหยวนเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าประตูไปดูแลคนรักของเขา และราคาที่เขาจ่ายออกไปนั้นก็คือ...
.
.
หร่วนหลานจู๋รู้สึกไม่สบายใจกับเงื่อนไขของหลีตงหยวนตั้งแต่แรก
ดังนั้นแม้ข้อตกลงจะเป็นที่ยอมรับได้ทั้งคู่แต่ราคาของสิ่งนี้เขาก็คิดว่าอย่าให้หลินชิวสือล่วงรู้จะเป็นการดีกว่า
.
.
“นายดู...ไม่ค่อยมีสมาธิเลย” หลีตงหยวนกระซิบพลางประทับจูบแผ่นอกเปลือยชุ่มเหงื่อที่เต็มไปด้วยรอยประทับของเขาด้วยท่าทีหยอกล้อ เอวสอบชะลอจังหวะสอดใส่ให้ช้าลงราวกับจะกลั่นแกล้งคนที่ร้อนรนให้เสียท่าในขณะที่ตนเองดื่มด่ำกับความสุขสมของการได้กกกอดคนงามเอาไว้ในอ้อมแขน “กลัวเหล่ากงกลับมาเจอเรื่องเด็ดหรือไง?”
.
“แล้วฉันในสัญญา..บอกไว้หรือไงว่า....ฉันต้องปั้นหน้า........เอาใจนาย” ยังคงเป็นหร่วนหลานจู่ที่ตอบกลับคนร่วมเตียงของเขาอย่างเผ็ดร้อนแต่กลับไม่แก้ไขถ้อยคำเข้าใจผิดนั้น น้ำเสียงเย็นชายามเมื่อเจือจางไปด้วยความปรารถนากลับยิ่งมีเสน่ห์เย้ายวนอย่างประหลาด ริมฝีปากบางที่บวมช้ำจนขึ้นสีเหยียดยิ้มแบบผู้อยู่เหนือกว่าอย่างที่เคยทำเป็นประจำก่อนตกกลับคนที่รังแก “นายไม่มีน้ำยา...ทำให้ฉันสนใจเองมากกว่า”
.
หลีตงหยวนชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะอัดกระแทกเร่งจังหวะราวกลับจะลบคำปรามาสของอีกฝ่าย หัวหน้ากลุ่มกวางขาวหอบหายใจคำรามเสียงต่ำโน้มตัวลงดูดเบาๆตรงลูกกระเดือกแล้วยกยิ้มกับเรียวขาขาวที่สั่นเกร็งและทางรักที่ทั้งร้อนทั้งชื้นแฉะซึ่งซื่อตรงต่อความรู้สึกกว่าคำพูดจากริมฝีปากที่เผยออ้ายั่วยวนอยู่มาก “ฉันอาจไม่ได้ฉลาดเหมือนหลิงหลิงของนาย...แต่คิดว่าฉันจะหลงกลเด็กๆยั่วโมโหจะได้จบไวๆแบบนี้ของนายหรือไง”
.
ดวงตางดงามราวกับกลีบดอกท้อจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจที่ถูกมองออก หร่วนหลานจู่อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันระวังพลิกกลับขึ้นมาอยู่ด้านบน กายขาวโยกไหวนำจังหวะที่ร้อนแรงกว่าเดิม ในมุมนี้หลีตงหยวนแทบจะควานหาลมหายใจของตนเองไม่เจอ ร่วมเตียงกันมาหลายครั้งแม้จะมิใช่คนรักแต่ส่วนสัดร่างกายของอีกฝ่ายงดงามเช่นไรมิใช่ว่าเขาจะไม่รู้ แต่ตำแหน่งเช่นนี้กลับคล้ายยินยอมให้เขาเข้าไปได้ลึกยิ่งกว่าเคย เหงื่อที่ไหลรวมกันลงมาตามแนวกล้ามเนื้อที่สวยงามยิ่งปลุกเร้าความกำหนัดจนแทบขาดใจ
.
หลีตงหยวนเดิมทีคล้ายสวมบังเหียนของการยับยั้งชั่งใจรั้งไม่ให้บทรักของตนรุนแรงจนเกิดขอบเขตมาโดยตลอด บัดนี้เมื่อถูกเร่งเร้ากันซึ่งหน้าย่อมไม่อาจทานทนตั้งมั่นอยู่ในกรอบเฉกเช่นผู้ถือศีล มือสากกอบขย้ำสะโพกนิ่มอย่างแรงจนอาจทิ้งรอยไว้เมื่อยามเช้ามาถึง ก่อนโถมแทงเร่งจังหวะกระทุ้งสวนจากด้านล่างด้วยความเร็วที่ทำให้คนบนร่างหวีดครางโดยไร้เสียง
.
หร่วนหลานจู๋คล้ายถูกปรนเปรอจนสติหลุดหายไปจนหมด เขาส่งเสียงครางหวานโอบรอบคอของหลีตงหยวนเพื่อหาหลักยึดในขณะที่กายอ่อนเหลวโยกไหวไปตามจังหวะเริงรัก ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวประสาทสัมผัสเลือนหาย ในห้วงคิดจดจ่อแต่เพียงปลายทางอันสุขสมที่จะมาดับความกระหายอันแสนทุรนทุรายนี้
.
.
แต่ในตอนที่เขาใกล้จะเสร็จสมเต็มทีหลีตงหยวนกลับหยุดชะงักไป
.
.
“หลินชิวสือ...”
.
เพียงชื่อเดียวที่ออกจากออกจากปากของหัวหน้ากลุ่มกวางขาวทำให้หร่วนหลานจู๋ได้สติ เขารีบหันไปสบตากับผู้มาเยือนอย่างตระหนก หลินชิวสือยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ เขาอยู่ในชุดเสื้อคอเต่ากับกางเกงเข้ารูป เซตผมเล็กน้อยทำให้บุคลิกดูหล่อเหลามากกว่าอ่อนโยนเช่นยามปกติ ใบหน้าแม้ประดับไปด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยแต่กลับไปไม่ถึงดวงตา ในมือของเขาถือกิ๊บดำตัวเล็กเอาไว้คล้ายเป็นคำตอบให้ว่าเหตุใดเขาจึงได้มายืนอยู่ตรงนี้
.
“หยุดทำไมล่ะ ต่อเลย กำลังสนุกกันอยู่ไม่ใช่เหรอ” หลินชิวสือกล่าวยิ้มๆพลางทรุดตัวลงบนเก้าอี้ตรงข้างเตียงแล้วตวัดขาไขว่ห้างสบายๆคล้ายท่าทางการนั่งปกติของหร่วนหลานจู๋ไม่มีผิด
.
“หลิงหลิง..มันไม่...อ๊า” หร่วนหลานจู๋ที่พยามจะอธิบายกลับถูกขัดจังหวะคล้ายต้องการเอาคืนจากคนด้านล่าง ใบหน้างามราวกับปฏิมากรรมของพระเจ้าแดงซ่านอย่างทรมาน ดวงตาแดงก่ำเปื้อนหยาดน้ำตาจากกามารมย์สบมองแต่เพียงผู้มาเยือนทั้งที่กำลังถูกโอบกอด คล้ายกับกำลังวิงวอนให้อีกฝ่ายให้อภัยต่อความผิดบาปที่ได้กระทำลงไป
.
หลีตงหยวนที่ใกล้ถึงจุดหมายย้ำกายเข้าหาความอบอุ่นนั้นอย่างบ้าระห่ำ จะอย่างไรหลินชิวสือก็รู้แล้ว สิ่งที่เขาควรได้รับพ่อค้าหน้าเลือดอย่างเขาย่อมต้องรับค่าตอบแทนมาให้ครบ ชายหนุ่มเร่งจังหวะในช่วงสุดท้ายเพียงไม่นานก็หลั่งของเหลวขุ่นเข้าไปในร่างอีกฝ่าย
.
ในขณะที่หลีตงหยวนกำลังอิ่มเอมกับช่วงเวลาหลังเอื้อมแตะขอบสวรรค์ หร่วนหลานจู๋กลับพยามลุกหนีจากอ้อมแขนนั้นอย่างทุลักทุเลส่วนหลินชิวสือเองก็มองสภาพเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา
.
“นี่..หรานหราน.......ไม่ทำความสะอาดให้เพื่อนหน่อยเหรอคะ” หลินชิวสือกล่าวด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี เขาลุกขึ้นก่อนเดินมานั่งที่บริเวณปลายเตียงแล้วสวมกอดเอวบางของคนที่ยังแข้งขาอ่อนเพราะเพิ่งผ่านการทำรักมาหมาดๆ ปลายนิ้วเรียวสวยชี้ไปทางหน้าขาของหลีตงหยวนที่เปรอะเลอะไปด้วยหยาดความใคร่ก่อนกระซิบข้างหูคนรัก “เลียสิ”
.
หร่วนหลานจู่ชะงักคล้ายไม่ยินยอมที่จะทำเรื่องเช่นนี้ให้กับผู้อื่น ดวงหน้างามหันกลับมาสบกับคนรักคล้ายจะถามไถ่ แต่เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าเบาๆ เขาก็ยินยอมคล้อยตามคำสั่งนั้นโดยไม่อิดออด
.
ลิ้นเล็กค่อยเก็บเลียคราบขาวตามร่างกายของหลีตงหยวนราวกับลูกแมวตัวโตทำความสะอาดหยาดนมที่กระฉอกออกจากชามเรียกให้ใบหน้าของคนถูกปรนเปรอขึ้นสีจัด หลีตงหยวนแม้แต่จินตนาการก็ไม่เคยคาดคิดว่าหัวหน้าอัคนีทมิฬที่หยิ่งหยองจะมีวันทำเรื่องพรรค์นี้ให้เขา ยิ่งอย่าว่าแต่อีกฝ่ายเต็มใจทำให้เพียงเพราะประโยคคำสั่งเดียวจากคนรัก
.
“เก่งมากหรานหราน” หลินชิวสือเอ่ยชม ปลายนิ้วด้านจากการเคาะแป้นคีย์บอร์ดลากไล้จากปลายก้นกบขึ้นไปลูบศีรษะชื้นเหงื่อเบาๆราวกับจะให้รางวัล ดวงตาสีดำสนิทสบมองคู่แข่งด้านความรักอย่างเหนือกว่าคล้ายต้องการแสดงให้เห็นว่าหร่วนหลานจู๋เชื่อฟังเขามากเพียงไหน
.
“นายต้องการอะไร” หลีตงหยวนถามกลับอย่างไม่เข้าใจก่อนจะสูดลมหายใจเกร็งตัวเมื่อปลายจมูกของหร่วนหลานจู๋ลากผ่านส่วนอ่อนไหวชวนให้กระสัน ในมุมมองเขา หลินชิวสือสมควรที่จะโกรธหรือเสียใจกับเรื่องที่เหมือนกับโดนหักหลังเช่นนี้ แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายไม่กล่าวถึงไม่พอกลับแสดงท่าทางคล้ายกับเด็กที่ต้องการอวดโอ่ว่าตนเป็นผู้ชนะเสียอีก
.
“ลูกพี่หลีของเรา มีความต้องการไม่น้อยเลยนายว่าไหมหรานจู๋” หลินชิวสือเฉไฉไม่ตอบคำ มือที่ลูบผมของหร่วนหลานจู๋อย่างอ่อนโยนนั้นเลื่อนผ่านลงมาที่บริเวณลำคอช้าๆจนเจ้าของร่างใจเต้นระส่ำ ก่อนมาหยุดลงบริเวณยอดอกแล้วบีบเคล้นอย่างเพลินมือจนคนรับสัมผัสตัวสั่น “ช่วยเขาหน่อยสิ”
.
หลีตงหยวนอ้าปากค้างแล้วจริงๆตอนที่เครื่องเพศของเขาถูกโพรงปากร้อนอมเข้าไปจนมิดลำ ความคับแคบอุ่นนุ่มไม่ต่างจากด้านล่างกอปรกับดวงหน้าหวานที่ช้อนตาขึ้นมองยิ่งทำให้การปลุกเร้าง่ายขึ้นเป็นพิเศษ ร่างกายของเขาตอบสนองต่อคนที่แอบมีใจอย่างซื่อสัตย์ไม่ต่างจากหร่วนหรานจู๋ที่เบียดสะโพกร้องขอสัมผัสเป็นรางวัลที่ยอมทำตามคำสั่งจากคนรัก
.
หลินชิวสือนั่งมองภาพนั้นอยู่ชั่วครู่ก่อนตัดสินดันปลายนิ้วเข้าไปในทางรักของหร่วนหลานจู๋ ของเหลวที่ถูกกักเก็บเอาไว้ก่อนหน้าไหลย้อนออกมาราวกับจะยั่วยุ ชายหนุ่มกัดริมฝีปากตนเองพลางหายใจเข้าแรงๆเพื่อต่อต้านภาพยั่วยุตรงหน้า นิ้วที่สองและสามตามติดกันไปในไม่ช้าคว้านลึกบดขยี้จุดอ่อนไหวในร่างที่คุ้นเคยกันดีจนความต้องการกลางหว่างขาของเจ้าของร่างเริ่มแข็งขืนขึ้นมาอีกรอบ
.
เสียงเฉอะแฉะและการรุกรานจากทางด้านหน้าและด้านหลังเร้าอารมณ์ของหร่วนหลานจู๋จนดวงตาพร่ามัว เขารู้สึกดีมากจนส่งเสียงครวญครางในลำคออย่างพึงใจ แต่กลับถูกกระซิบสั่งให้กลั้นไว้จากชายคนรัก
.
“ห้ามเสร็จจนกว่าฉันจะอนุญาต นี่เป็นบทลงโทษของนาย”
.
หร่วนหรานจู๋ได้แต่จิกเล็บลงบนผ้าปูที่นอนอย่างสิ้นหวัง ร่างกายและจิตใจของเขาเชื่อฟังหลินชิวสือมากเกินไป ทำให้แม้จะมีอารมณ์ใคร่ครอบงำก็ยังคงอดทนรับเคี่ยวกรำอันแสนวาบหวามโดยไม่ปฏิเสธ
.
ไม่นานนักต่อจากนั้น ในตอนที่หร่วนหรานจู๋สัมผัสได้ว่าท่อนเนื้อในปากของเขากำลังสั่นระริกเขาก็ถูกจิกผมดึงขึ้นมากอดพร้อมคำอนุญาตที่ปลดปล่อยเขาจากทรมานนี้
.
“เสร็จได้แล้วหรานหราน...ครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ”
THE END.