Chapter Text
Intus et foras lapsus est. Intus et foras. Velut feram fuit. Nec tamen Thomas se factus esse talia facta improba amoris papae credire quivit, aut papa qunium Vincentius--vir post papam-- Thomam traxit atque posuit in ore quando unum diem una laboraverunt et ipsam affinitatem coepit. Nunc, ut semper effecerunt, Thomas Vincento cupidinibus viri gemiti subter eum amorem fecerunt. Thomas quomodo Vincentum stragula prehendere in manibus genibusque et orare magis spectavit.
Thomas vix sensit velut durare quivit, illa posta imagina ardenta ante oculos. Deinde solum solam rem facere posuit: aspectum Vincenti eius, Innocenti eius, quaerens frictionem contra lectum cepit. O Bonus Deus, statim erumpere fratro voluit. Vincentius talis visus fuit. Genae Vincenti rubuerunt et strepitus parvi fauce effundit. Nihil Thomam tantum excitavit ut imago tactusque circum passerem eius, faciens virum dementem. Tam propinqui utri fuerunt et Thomas Vincentum adstringere circum eum sensit. Tam bonum sensit ut Thomas quietiter et probose gemuit, peccato ante eum. Sine permissibus Vincenti autem non finire potuit. Sic dentes compressit atque perrexit.
“Subsiste! Subsiste!” Vincentius anhelavit post momentum longum temporis, ponenes manum in bracchis Thomae.
Thomas celeriter subsisitit. “Bonus es? Erro?”
Vincentius caput vertit et oculi mollivit. “Bonus sum. Et non, non erras. Tuam taciem videre volo. Omnem est.”
“Scilicet. Quoquomodo cupis,” Thomas ante leniter convertens fratrem eius et labens retro penitus gemitu respondit.
Thomas tantum bonum sensit ut nunc illos oculos claros egentes fratris tueri se coegit. Adventire valde cupivit, modo post solum Vincentum. Primum fratrem, patrem satisfere eguit.. Ita continuavit. Intus et foras. Intus et foras quod nimis bonum sensit et nec retinere se quivit.
“Vincentius,” Thomas vagivit, “incertus sum quamdiu manere potest”
“Necque me,” Vincentius risit ante voluptate exclamavit.
“Tecum advenire velim, si licet.”
“Scilicet, meus carus Thomas,” Vincentius inquit et simul manum circum passerem posuit.
Videns fratrem eius in tale voluptate Thomas ipsum ad lumen clarum culmenis eius egit. Mox illa facta nimia utris viris facti sunt et labra una in esctase posuerunt. Vincentius non se sistere potuit et clamore Thomas Vincentum exclamare atque super ventrem rumpere vidit. Spectans fratrem in voluptate, Thomas fini eius celeriter appropinquavit.
“Vincentius, “Thomas velut in prece susurravit, “Vincentius, multum longius continere non possum. Tibi oro. Ad-”
“Intelligo, mirus mihi fuisit, meus carus Thomas. Sic, adveni, meus frater! Meus cors!”
Thoma permisso, in fluctus voluptatis corruere sibi concessit vagitu. Atque Vincentius adoratione solum subridere quivit. Quondam Thomas Vincentiusque tranquillavit, in lecto iacuerunt, respirans atque ridens.
“Ille…incredibilis fuit, meus carus Vincentius,” Thomas inquit.
“Certe, te amo, Thomas. Illum scire spero.”
“Scit. Et ipse te amo. Tantus specialis mihi es, ultra corpus et cupiditatem. Meum cordem habes et quicquam mei cupis.”
Ita, in amore, una iacuerunt, beati et felici.